Arme TNT meneer...

De TNT heeft het zwaar. Zegt men. En dat geloof ik ook best, maar aan mij ligt het niet!
Toen ik net weg was uit A'dam, dacht ik het echt: het leven op het platteland is goedkoper, wat zeg ik, stukken goedkoper: Ik onbijt niet meer in de kroeg (dit klinkt fouter dan het is. Dat de ontbijtjes in Louter niet te versmaden zijn, weten inmiddels meerdere Achterhoekers!). Ik spreek niet meer af bij Chocolaterie de Pompadour, maar bij iemand thuis. Op zondagen is alleen de AH een paar uurtjes open en zijn de verlokkingen van de Bijenkorf, Leidsestraat en al die andere koop-mij koop-mij etalages op verre afstand, dus prima te weerstaan. Ik doe geen impulsinkopen meer tijdens het wachten op mijn (verlate) trein, en koop op de stations ook geen koffie verkeerd, krantje, zak m&m's, rol drop, ontbijtbroodje, vers sapje, sushi, tijdschrift, boek, swirl, panty, verjaardagskaarten, foute hamburger, frietje, zak wortels, shake of bosje bloemen meer.

Maar boy, wat heb ik de verlokkingen van het internetshoppen onderschat. De TNTverspreider in de regio heeft een parttimer extra aan moeten nemen! Wekelijks, zo niet dagelijks, moet RR een pakketje aannemen van bol.com, h&m.com/nl, orangebag.nl, zester.nl, loulechien.com, bijzondermooi.nl, 0900-design.nl en etsy.com, om nog maar niet te spreken over alle tijdschriften, de Volkskrant op zaterdag, de kaartjes die ik ontvang (omdat ik ze ook verstuur, lang leve de post!) en de rekeningen. Oeps. Bij RR kan ik niet meer aan komen met een lege portemonnaie, hij kijkt alleen maar besmuikt richting de kolommen ongelezen boeken, DVD's in plastic en CD's op de stapel. Hmmppf. Groot gelijk natuurlijk, maar toch: hmmppff.

Wellicht moet ik op zo'n moment mijn zelfmedelijden (sic) aan de kant zetten en denken aan die arme TNT meneer, die mijn pakketjes door weer en wind bezorgt tegen een, naar het schijnt, ridicuul loon. Het kan natuurlijk ook een mevrouw zijn, maar toch, ik vermoed hier echt een ouderwetse, rimpelige-door-weer-en-wind achtige meneer. Misschien moet ik eens een pakketje voor hem bestellen?

Afscheid van de jaren '70

R doet alsof hij een traantje wegpinkt. Ik weet wel beter. We hebben zojuist besloten dat we samen gaan wonen én dat dat gepaard gaat met een mini make-over van zijn interieur. Ondanks het feit dat we maximaal twee jaar op de huidige plek blijven wonen. En nee, die make-over is geen overbodige luxe.

R woont sinds zijn 18e in de zijvleugel van de boerderij op zo'n 55 m2. Het hoofdhuis heeft hij verhuurd aan een gezin. Logisch. R heeft in zijn eentje niet veel ruimte nodig, en zo'n huis moet maar onderhouden worden.

De zijvleugel (of het achterhuis) is vaak van oudsher het gedeelte van de boerderij waar de gepensioneerde ouders van de boer/boerin woonden. Zo ook in dit geval. R, op 18 jarige leeftijd geheel opgeslokt door zijn eigen bedrijf en meer dan 100 uur per week werkend, zou dat allemaal worst zijn. En laten we wel wezen, je went snel aan een interieur en de (on)mogelijkheden van je inrichting. Maar voor een buitenstaander (en zeker voor de designfreak-in-de-dop-die-artaddict-heet) is het dan toch wel even schrikken. Boy-oh-boy.

Zo'n twee jaar geleden dronk ik voor het eerst koffie op de boerderij, uit een mok van Vion Food Group. Ik dacht dat ik dol was op vintage en jaren '70 retro, maar wat moest ik die mening bijstellen! Oranje/bruine tegels leidden mij van de bijkeuken naar het toilet, waar ik me verwonderde over de beige/bruine toiletpot (wel schoon hoor!), de tegeltjes met bloemmotief en de kalender met, jawel, biggetjes. Vanuit de bijkeuken de woonkeuken inwandelend, schreeuwden de terra-cotta vloerbedekking en diezelfde oranje tegels mij een hartelijk welkom toe. Ik verwonderde me nog even over de schuifdeuren die ik overal zag en toen stond mijn hart even stil.

Daar was ie. DE. KEUKEN. Prachtig bruin/beige fineer, dat her en der afbladderde, waardoor de gifgele basis die de deurtjes echt ooit hadden, zichtbaar werd. Ook hier weer geflankeerd door oranje/bruin gevlamde tegels. En, on top of it all, met een werkbladhoogte (of beter gezegd: laagte) van maar liefst 75 cm. Zodat de vorige bewoonster, die in een rolstoel zat (vandaar ook de schuifdeuren), ook nog haar weg kon vinden. De kastdeurtjes wiekten me piepend tegemoet. De een net wat meer uit haar scharnieren hangend dan de ander. Ai.

Ik was op slag verliefd. Op R. Die keuken kon me gestolen worden. Ik ben van nature geen keukenprinses, laat staan dat ik me een kromme rug riskeer achter het aanrecht. Dat R er geen last van bleek te hebben, komt denk ik vooral door het feit dat hij zelden kookte; de combimagnetron bevond zich op zijn ooghoogte.

Afgelopen weekend hebben we de keuken leeg gehaald, klaar voor de sloop, en opnieuw pinkt R een traantje weg. Heel slecht geacteerd. Gelukkig maar. Wat ben ik blij dat hij niet zo gehecht is aan 'zijn' inrichting. Nu moet ik hem alleen nog overtuigen van het feit dat de IKEA op zijn tijd best te overleven is, en een designerstoel zijn prijskaartje (veulsteveul!!!) echt wel waard...