Arme TNT meneer...

De TNT heeft het zwaar. Zegt men. En dat geloof ik ook best, maar aan mij ligt het niet!
Toen ik net weg was uit A'dam, dacht ik het echt: het leven op het platteland is goedkoper, wat zeg ik, stukken goedkoper: Ik onbijt niet meer in de kroeg (dit klinkt fouter dan het is. Dat de ontbijtjes in Louter niet te versmaden zijn, weten inmiddels meerdere Achterhoekers!). Ik spreek niet meer af bij Chocolaterie de Pompadour, maar bij iemand thuis. Op zondagen is alleen de AH een paar uurtjes open en zijn de verlokkingen van de Bijenkorf, Leidsestraat en al die andere koop-mij koop-mij etalages op verre afstand, dus prima te weerstaan. Ik doe geen impulsinkopen meer tijdens het wachten op mijn (verlate) trein, en koop op de stations ook geen koffie verkeerd, krantje, zak m&m's, rol drop, ontbijtbroodje, vers sapje, sushi, tijdschrift, boek, swirl, panty, verjaardagskaarten, foute hamburger, frietje, zak wortels, shake of bosje bloemen meer.

Maar boy, wat heb ik de verlokkingen van het internetshoppen onderschat. De TNTverspreider in de regio heeft een parttimer extra aan moeten nemen! Wekelijks, zo niet dagelijks, moet RR een pakketje aannemen van bol.com, h&m.com/nl, orangebag.nl, zester.nl, loulechien.com, bijzondermooi.nl, 0900-design.nl en etsy.com, om nog maar niet te spreken over alle tijdschriften, de Volkskrant op zaterdag, de kaartjes die ik ontvang (omdat ik ze ook verstuur, lang leve de post!) en de rekeningen. Oeps. Bij RR kan ik niet meer aan komen met een lege portemonnaie, hij kijkt alleen maar besmuikt richting de kolommen ongelezen boeken, DVD's in plastic en CD's op de stapel. Hmmppf. Groot gelijk natuurlijk, maar toch: hmmppff.

Wellicht moet ik op zo'n moment mijn zelfmedelijden (sic) aan de kant zetten en denken aan die arme TNT meneer, die mijn pakketjes door weer en wind bezorgt tegen een, naar het schijnt, ridicuul loon. Het kan natuurlijk ook een mevrouw zijn, maar toch, ik vermoed hier echt een ouderwetse, rimpelige-door-weer-en-wind achtige meneer. Misschien moet ik eens een pakketje voor hem bestellen?

Met de rug naar de rest...

Een aantal van hen kende ik al. Sterker nog; ik heb er ooit eentje gekust! (Waar carnaval al niet goed voor was). De vriendengroep van RR, 11 stuks man, RR niet meegerekend.

Ik weet niet of het iets Achterhoeks is, of misschien iets provinciaals: een leven lang bevriend. Niet met 1, maar met minimaal 7. Een echte groep. (Door) dik en dun. Mannen, jongens. Bijna altijd zijn het groepen jongens. Vrouwen houden het niet zo lang met elkaar vol zonder intriges en gekonkel. Vrienden van jongs af aan. Letterlijk: vriend 1 was drie dagen oud, toen hij zijn wieg al deelde met RR.

Niet dat er nooit strijd was; zo bouwden RR en vriend 1 eens een heuse verdedigingswal tussen twee tuinen om vriend 2 'in de val te lokken'. Ze waren zeven.
Natuurlijk, vriend 5 en 8 haakten af, maar vriend 11 en 12 kwamen er bij. Vanaf het 16/17e levensjaar was de groep compleet en zwoer men elkander trouw. Het is net een jongensboek.
Bij een groep hoort natuurlijk een groepsnaam. Welke dat is, doet er niet toe. Laten we het erop houden dat je op je 16e een naam verzint voor 'de kameraden', die enorm stoer is, maar die op je 33e toch iets genant blijkt. Vervelend, want men kent de vrienden al zo'n 17 jaar onder die specifieke naam, en die zal nooit meer veranderen, hoe hard vriend 9 dat ook wil.

Vanaf hun 14e staan ze samen in de kroeg, misselijk wordend van bier en straaljagers, beschaamd krabbend aan een puistje. Samen loerend naar de meisjes en als puntje bij paaltje komt verlegen worden en de verdedigingslinies optrekken. Je kent dat wel, met z'n allen in een kringetje, met de rug naar de buitenwereld. 'De rest doet ons niets'. (Met uitzondering van vriend 2 trouwens. Die had als eerste door hoe het werkte bij meisjes, enzo. Met succes.)

En zo was het vele jaren, ik kende de club niet anders. Van een afstandje, met die ruggen. Het schenen leuke, creatieve kerels te zijn, die zo af en toe voor wat reuring zorgden. Maar echt hoogte kreeg je er niet van, van die ruggen. (Eigenlijk nog een wonder dat ik er ooit een zo ver heb gekregen dat ie zich omdraaide en mij een zoen gaf.)

Tot ik verkering kreeg met RR. Werd er met de carnaval (ja, weer die vermaledijde carnaval) nog enigszins besmuikt over een schouder gegluurd hoe RR mij het hof maakte, na drie weken en twee dates werd ik ook in hun harten gesloten. De ruggen draaiden om en ineens was de groep geen groep meer, maar een stel unieke individuen: De getemde ladykiller van voorheen; de macho vol bravoure met het kleine, gevoelige hart. De iets lompe kerel met de warme glimlach en het hoge 'kom maar bij mij' gehalte. De gastvrije zakenman met de enorme drive, de creatieve rauwdouwer met de twinkeling in zijn ogen. De culinaire gadgetfreak die iedereen bij de les houdt. De charmante -ietwat weetjesverslaafde- eigenheimer. De popprofessor die voor iedereen door het vuur gaat, de altijd attente servicemanager (niet zijn beroep), de blozende beer en de laconieke, zorgzame kat-uit-de-boom-kijker.
   
Alles doen ze voor elkaar. En degenen die ze lief hebben. Puur, oprecht en welkom. Bijzonder. Koesteren die hap!
En die rug naar de rest? Ik gok nog steeds op verlegenheid.

Mrs. Farmer

RR was een weekendje weg, met zijn vriendjes. Als ik een man was, wist ik het wel: zo'n weekend met alleen maar bier, ballen en braadworst. Het leven is goed.

Ik had mijn eigen planning: eindelijk mijn boek uitlezen, de laatste Hills afleveringen kijken op mijn laptop, notulen uitwerken van de carnavalsclub, vriendinnen bellen en mijn nagels lakken. Alles in bed natuurlijk, tussen 10.30 en 13.30 uur. Heerlijk!
Mooi dat die ochtend even anders verliep...

Geronk in mijn oor. 'Hmm? RR slaapt toch niet thuis??' is mijn eerste gedachte. Mwaha. Was dat maar waar. Het schijnsel van koplampen valt over de gordijnen van de slaapkamer (jaja, alles op de begane grond) en het geluid zwelt aan. Ook B., de hond, slaat aan en begint als een gek te blaffen. Dat kan maar een ding betekenen: een vrachtwagen. Ik draai mij traag om en schrik van het tijdstip op mijn wake-up-light. 06.07 uur. 06.07 UUR! WTF! Ik gooi mijn kussen op mijn hoofd en hoop dat de wagen door heeft dat ie bij de verkeerde boerderij staat en snel optieft. Helaas. Na 3,5 minuut wachten met een draaiende motor vindt de chauffeur het blijkbaar tijd dat er leven in de brouwerij komt en belt aan. Grrrmmbblll. Deze meneer (geen seconde dacht ik dat dit een vrouw zou kunen zijn) heeft lef; blijkbaar is de reputatie van mijn ochtendhumeur nog niet buitenshuis bekend. 'Negeren, negeren, negeren, dan gaat ie vanzelf wel weg', hoop ik nog, maar nee. Nu gaat ook de telefoon.

Ik hijs mij in wat kledingstukken en zie nog net in een ooghoek in de spiegel dat mijn mascara op mijn wangen hangt en mijn haar een ragebol is, maar soit. Meneer zal weten dat ie me wakker heeft gemaakt.
Ik slik mijn vloek in als ik de vriendelijk verontschuldigende, maar ook een tikje verbouwereerde blik van de chauffeur zie, die overduidelijk een kloeke farmer had verwacht, geen chagrijnige heks op hoge hakken. 'Duizendmaal excuses, maar ik moet 2 ton (ofzo) BMX (BBX? BMI? weet ik veel) afleveren in silo 47, maar het is meer dan tien jaar geleden dat ik hier was. Als u nou even dat hek voor me openmaakt en mij de juiste silo wijst, red ik me wel.'

Ja, een silo, dat weet ik. Geloof ik. Daar staan er een aantal van op het erf. Maar geen 47, dus het rijtje aftellen heeft geen zin. En waar de sleutel van het hek is? Ik weet niet eens welk van de twee hekken de juiste is, laat staan waar die sleutel ligt! Ik voel me een domme gans. "Tsjah, euuhhh, RR is er niet. Ik ben wel zijn vriendin. Ik bedoel, ik woon hier, maar weet verder niets. Dat wil zeggen, ik heb zelf een fulltime baan, dus werk hier niet. Ik doe iets heel anders. Hmm. Eh. Sorry. God, wat klinkt dit stom, het spijt me." Ik vind het voor het eerst niet zo handig dat ik de ins en outs van het farmen niet ken, en voel mij enorm onnozel.

Ik slik mijn ochtendhumeur weg. Deze mijnheer kan er niets aan doen dat hij mij wakker maakt. RR daarentegen is de sjaak. Hoe haalt ie het in zijn hoofd om deze levering op deze ochtend te plannen???!!! Ik  wakker, hij wakker. En ik bel. Drie maal. En spreek drie gepeperde voicemails in, want RR slaapt nogal vast. Dan bel ik het broertje van RR wakker (sorrysorrysorry), die mij een eindje op weg helpt met het hek en de sleutel, waarna een slaapdronken RR mij al gniffelend terugbelt en de voerleverancier helemaal de weg wijst.  

Twintig minuten later is alles geregeld. De chauffeur, verlost van zijn lading, is terug naar moeder de vrouw. RR ligt weer in een coma en ik met mijn boek in bed. Om 06.53 uur. Te peinzen. Is het niet ontzettend suf van mij dat ik die goede man vanochtend de weg niet kon wijzen? Ben ik nu een ongevoelige bitch die niet betrokken is bij de handel en wandel van haar verleufde? Of baalt de controlfreak in mij gewoon, omdat ik toe moest geven dat ik iets niet wist...

Boer'n Broedlachte

En dat zat ie dan, op z’n knieën, een klein doosje in zijn hand. ‘Djiezes, hij doet het echt!!’ schoot door mijn hoofd, en ik begon als een malloot te grijnzen. Dat was maandagavond 23 augustus, onder de fonkelende Eiffeltoren, in Parijs. RR deed het echt. En nu zijn we dus verloofd (wohhh, wat klinkt dat volwassen!!).


Na de vele felicitaties volgen de tips, commentaren en vragen: wanneer is de ‘grote dag’? Wat trek je aan? Hoe groot of hoe klein vieren jullie het? Heb je al een locatie? Maar de opmerking die mij het meeste bij bleef werd al gekscherend gemaakt: “Leuk M, een echte boerenbruiloft, dat hebben we al lang niet meer gehad!”

Oh. My. God. Zouden er echt mensen zijn die dat nu van ons verwachten?
RR lacht er gelukkig om en roept dat we er ons eigen feestje van gaan maken. Ons eigen feestje.
Al dagdromend vraag ik me af hoe dat er uit gaat zien. Gaan we voor een feest op de boerderij in de Achterhoek, of een kerkje bij het Vondelpark in Amsterdam? Rijgen we biggen aan het spit of bestellen we een Sushi Master? Zetten we onze vrienden aan lange tafels met pullen bier, of zakken ze al prosecco nippend weg in witte loungekussens op een strand? Openen we de avond met een quickstep of dansen we de nacht in op de klanken van een DJ? Nemen we afscheid onder het genot van een broodje warm vlees om half een ’s nachts, of eindigen we om 03.00 uur in de ochtend met vuurwerk en cocktails?

Allemaal onzekerheden.

Eén ding weet ik wel: ik zeg Ja!
Of Joa…

Aquajoggen

Ik moet echt weer sporten. Maar dan echt! Ik voldoe aan bijna alle gewichtsclichés (aankomen na je 30e, typisch peer, bourgondiër, emo-eter etc. etc.) en dus ook aan de samenwoonkilo's. Samenwonen is gezellig. Even een toastje, glaasje wijn, chips, chocolaatjes, luxe ontbijt met croissantje roomboter. Het gaat er allemaal in en komt er allemaal bij.

Niet bij R, welnee, die is alleen maar afgevallen sinds ie met mij verkeert. Of dat komt omdat hij minder biertjes is gaan drinken, meer zorgen (want een vriendin) heeft, ik niet echt kan koken of omdat ie nu ook wel eens stofzuigt en schoonmaakt, laat ik in het midden. Maar dat zijn broekriem extra gaatjes nodig heeft, is een feit.

Sporten is niet mijn lievelings. Ik rende in A'dam wel eens een rondje, dans graag en vind fietsen niet vervelend, maar mij doe je geen plezier met een sportschoolabonnement of dam-tot-dam startbewijs. Sporten moet zo effectief mogelijk zijn. Hoe eerder alles tussen navel en knie er strakker uit ziet, hoe beter. 

Nu moet ik niet doen alsof ik niet weet wat daaraan te doen valt, want dat weet ik best. Bikram Yoga heeft mij de afgelopen jaren in Amsterdam zowel qua lenigheid, zen-zijn en vetpercentage aardig in balans gehouden, en ik zou het dolgraag blijven beoefenen. Maar ja, de dichtsbijzijnde studio zit in Utrecht geloof ik. Da's niet echt haalbaar. Jammer. Het houdt op.

Maar ik moet eerlijk zijn. In een iets grijzer verleden heb ik al veel eerder DE ULTIEME CURE ontdekt: aquajoggen. Dat zit als volgt: op de middelbare school hadden vriendin M en ik het lumineuze idee opgevat wat aan onze puberkwabjes te doen (oh, wat verlang ik naar ze terug, maar dat terzijde...). En aangezien in de Achterhoek de keuze qua sporten niet reuze is, gingen we, net als mijn moeder, aquajoggen. Wat hadden we een lol. Twee 17/18 jarige meiden, die zich prima vermaakten tussen alle hausfrauen van pak 'm beet tussen de 30 en 40. Als ware pubers verafschuwden we de gesprekken over kinderen, strijkplanken en de buurvrouw, terwijl we al joggend door Zwembad De Papendijk ploegden. Maar slank dat we werden!!!!

Ik moet weer sporten. M riep een half jaar geleden vol bravoure dat ze wel in was voor een trip down memoy lane, maar krijgt een kindje, dus ik vermoed dat ik haar niet zo ver krijg. Of toch?
M, ik zou dolgraag weer eens van gedachten met je willen wisselen over strijken, kinderen en de buurvrouw. Doe je mee?

Mea Culpa

Hoewel, nee. Geen mea culpa. Wellicht zijn laksheid, gebrek aan daadkracht, een vol hoofd, drukke agenda, nieuwe baan, samenwoonperikelen of laptopvrees betere kopjes boven dit stukje.
Maar ik beloof beterschap. Hoppa!

Territorium

Ik ben niet opgegroeid met huisdieren. Of, nee, wacht, ik had ooit een cavia. En later een konijn. Ze hebben me beide wel eens gebeten. Dat de cavia 'Zwartje' heette weet ik ook nog, maar volgens mij had het konijn iedere maand een andere naam (naar gelang de meest recente overleden rockster of acteur: Freddy, Kurt, River...). Nuja, ik was in ieder geval redelijk opgelucht toen ze overleden. Ik had maar weinig met die harige, bijtende knaagdieren. En ze stonken ook nog eens bij tijd en wijle. (Dat die hokken schoon moesten wist ik best, het was alleen niet altijd de prioriteit van een 13-jarige puber. Shame on me.) Van katten krijg ik de kriebels en haren op mijn broek, honden stinken naar natte dweil en springen tegen me op. Vissen glibberen, vogels pikken, muizen zijn gewoon eng en vies en paarden zijn... nouja, nogal onhandig om te houden in een twee-onder-een-kap of appartement. Huisdieren. Niets voor mij!

Op een boerderij is dat wel anders. Vaak zijn er, naast het aanwezige vee dat gehouden wordt, de nodige 'hobbydieren'; kipjes, eendjes, hertjes, ganzen, struisvogels, gnoe's, dwergpony's, katten, duiven... Ik heb wel gekker gezien. Maar het meest dominante, indrukwekkende en nachtmerries veroorzakende beest op de boerderij is meestal: DE. WAAKHOND.  De beschermer van het erf, afschrikmiddel voor ongewenste gasten en, als het even kan, gewoon een gezelschapsdier.
Zo ook bij R.

Op mijn allereerste koffiedate werd ik tegemoet gerend door een angstaanjagend grote herdershond, die het kleine peugeotje waarin ik reed likkebaardend benaderde, alsof het een lekker kluifje was.Wat te doen. Uitstappen? Omkeren? Wachten tot R. mij zou komen bevrijden? Ik besloot me niet te laten kennen en begaf me met knikkende knietjes op het erf. Gelukkig verscheen R. in de deuropening om B. (de hond) terug te roepen. Oef.

Twee maanden later, hond en ik houden elkaar op respectabele afstand, krijg ik ineens een grom. Zit ik te veel met R. te kussen? Ben ik te vaak op de boerderij, 'zijn' terrein? Ik weet het niet, maar wat ik wel weet, is dat ik de bibbers heb. Bij R. gedraagt B. zich als een schoothondje. Ze rollen stoeiend over de grond, B. haalt stokken op en gaat zitten als R. het commando geeft. Bij mij is dat anders. B. is dominant, ik krijg een vileine blik, een snuif of dauw als ik niet snel genoeg aan de kant ga. Als ik in de tuin lig te lezen, staart ie me vanaf het erf een half uur lang intimiderend aan. Als ik R. een zoen geef, jankt ie. Duidelijk. Meneer (B. is een reu) is jaloers.

R. pakt de hond stevig aan en corrigeert 'm prima, maar als R. uit het blikveld verdwijnt is B. een ongeleid projectiel. Hoewel, na een half jaar verandert er iets. Als een vriendin op bezoek komt, gaat B. naast mij staan en laat een zachte grom richting vriendin horen. Niet oke natuurlijk, maar ik kan wel janken van geluk: Hoera!! Ik hoor bij de roedel!!!! Maar omdat B. te dominant gedrag blijft vertonen besluit R. de hond te laten castreren. Ai. Dat neemt ie me vast kwalijk.....

Nu ligt ie voor me op het verse laminaat. Te zuchten in zijn slaap. Of toch niet?
Zie je wel: met een half oog loert hij naar mij op de bank. Vertrouwt mij nog voor geen cent. Denk ik. Het is in ieder geval niet de blik van een devote hond naar zijn baasje. Als dat maar goed gaat...