Mrs. Farmer

RR was een weekendje weg, met zijn vriendjes. Als ik een man was, wist ik het wel: zo'n weekend met alleen maar bier, ballen en braadworst. Het leven is goed.

Ik had mijn eigen planning: eindelijk mijn boek uitlezen, de laatste Hills afleveringen kijken op mijn laptop, notulen uitwerken van de carnavalsclub, vriendinnen bellen en mijn nagels lakken. Alles in bed natuurlijk, tussen 10.30 en 13.30 uur. Heerlijk!
Mooi dat die ochtend even anders verliep...

Geronk in mijn oor. 'Hmm? RR slaapt toch niet thuis??' is mijn eerste gedachte. Mwaha. Was dat maar waar. Het schijnsel van koplampen valt over de gordijnen van de slaapkamer (jaja, alles op de begane grond) en het geluid zwelt aan. Ook B., de hond, slaat aan en begint als een gek te blaffen. Dat kan maar een ding betekenen: een vrachtwagen. Ik draai mij traag om en schrik van het tijdstip op mijn wake-up-light. 06.07 uur. 06.07 UUR! WTF! Ik gooi mijn kussen op mijn hoofd en hoop dat de wagen door heeft dat ie bij de verkeerde boerderij staat en snel optieft. Helaas. Na 3,5 minuut wachten met een draaiende motor vindt de chauffeur het blijkbaar tijd dat er leven in de brouwerij komt en belt aan. Grrrmmbblll. Deze meneer (geen seconde dacht ik dat dit een vrouw zou kunen zijn) heeft lef; blijkbaar is de reputatie van mijn ochtendhumeur nog niet buitenshuis bekend. 'Negeren, negeren, negeren, dan gaat ie vanzelf wel weg', hoop ik nog, maar nee. Nu gaat ook de telefoon.

Ik hijs mij in wat kledingstukken en zie nog net in een ooghoek in de spiegel dat mijn mascara op mijn wangen hangt en mijn haar een ragebol is, maar soit. Meneer zal weten dat ie me wakker heeft gemaakt.
Ik slik mijn vloek in als ik de vriendelijk verontschuldigende, maar ook een tikje verbouwereerde blik van de chauffeur zie, die overduidelijk een kloeke farmer had verwacht, geen chagrijnige heks op hoge hakken. 'Duizendmaal excuses, maar ik moet 2 ton (ofzo) BMX (BBX? BMI? weet ik veel) afleveren in silo 47, maar het is meer dan tien jaar geleden dat ik hier was. Als u nou even dat hek voor me openmaakt en mij de juiste silo wijst, red ik me wel.'

Ja, een silo, dat weet ik. Geloof ik. Daar staan er een aantal van op het erf. Maar geen 47, dus het rijtje aftellen heeft geen zin. En waar de sleutel van het hek is? Ik weet niet eens welk van de twee hekken de juiste is, laat staan waar die sleutel ligt! Ik voel me een domme gans. "Tsjah, euuhhh, RR is er niet. Ik ben wel zijn vriendin. Ik bedoel, ik woon hier, maar weet verder niets. Dat wil zeggen, ik heb zelf een fulltime baan, dus werk hier niet. Ik doe iets heel anders. Hmm. Eh. Sorry. God, wat klinkt dit stom, het spijt me." Ik vind het voor het eerst niet zo handig dat ik de ins en outs van het farmen niet ken, en voel mij enorm onnozel.

Ik slik mijn ochtendhumeur weg. Deze mijnheer kan er niets aan doen dat hij mij wakker maakt. RR daarentegen is de sjaak. Hoe haalt ie het in zijn hoofd om deze levering op deze ochtend te plannen???!!! Ik  wakker, hij wakker. En ik bel. Drie maal. En spreek drie gepeperde voicemails in, want RR slaapt nogal vast. Dan bel ik het broertje van RR wakker (sorrysorrysorry), die mij een eindje op weg helpt met het hek en de sleutel, waarna een slaapdronken RR mij al gniffelend terugbelt en de voerleverancier helemaal de weg wijst.  

Twintig minuten later is alles geregeld. De chauffeur, verlost van zijn lading, is terug naar moeder de vrouw. RR ligt weer in een coma en ik met mijn boek in bed. Om 06.53 uur. Te peinzen. Is het niet ontzettend suf van mij dat ik die goede man vanochtend de weg niet kon wijzen? Ben ik nu een ongevoelige bitch die niet betrokken is bij de handel en wandel van haar verleufde? Of baalt de controlfreak in mij gewoon, omdat ik toe moest geven dat ik iets niet wist...

Aquajoggen

Ik moet echt weer sporten. Maar dan echt! Ik voldoe aan bijna alle gewichtsclichés (aankomen na je 30e, typisch peer, bourgondiër, emo-eter etc. etc.) en dus ook aan de samenwoonkilo's. Samenwonen is gezellig. Even een toastje, glaasje wijn, chips, chocolaatjes, luxe ontbijt met croissantje roomboter. Het gaat er allemaal in en komt er allemaal bij.

Niet bij R, welnee, die is alleen maar afgevallen sinds ie met mij verkeert. Of dat komt omdat hij minder biertjes is gaan drinken, meer zorgen (want een vriendin) heeft, ik niet echt kan koken of omdat ie nu ook wel eens stofzuigt en schoonmaakt, laat ik in het midden. Maar dat zijn broekriem extra gaatjes nodig heeft, is een feit.

Sporten is niet mijn lievelings. Ik rende in A'dam wel eens een rondje, dans graag en vind fietsen niet vervelend, maar mij doe je geen plezier met een sportschoolabonnement of dam-tot-dam startbewijs. Sporten moet zo effectief mogelijk zijn. Hoe eerder alles tussen navel en knie er strakker uit ziet, hoe beter. 

Nu moet ik niet doen alsof ik niet weet wat daaraan te doen valt, want dat weet ik best. Bikram Yoga heeft mij de afgelopen jaren in Amsterdam zowel qua lenigheid, zen-zijn en vetpercentage aardig in balans gehouden, en ik zou het dolgraag blijven beoefenen. Maar ja, de dichtsbijzijnde studio zit in Utrecht geloof ik. Da's niet echt haalbaar. Jammer. Het houdt op.

Maar ik moet eerlijk zijn. In een iets grijzer verleden heb ik al veel eerder DE ULTIEME CURE ontdekt: aquajoggen. Dat zit als volgt: op de middelbare school hadden vriendin M en ik het lumineuze idee opgevat wat aan onze puberkwabjes te doen (oh, wat verlang ik naar ze terug, maar dat terzijde...). En aangezien in de Achterhoek de keuze qua sporten niet reuze is, gingen we, net als mijn moeder, aquajoggen. Wat hadden we een lol. Twee 17/18 jarige meiden, die zich prima vermaakten tussen alle hausfrauen van pak 'm beet tussen de 30 en 40. Als ware pubers verafschuwden we de gesprekken over kinderen, strijkplanken en de buurvrouw, terwijl we al joggend door Zwembad De Papendijk ploegden. Maar slank dat we werden!!!!

Ik moet weer sporten. M riep een half jaar geleden vol bravoure dat ze wel in was voor een trip down memoy lane, maar krijgt een kindje, dus ik vermoed dat ik haar niet zo ver krijg. Of toch?
M, ik zou dolgraag weer eens van gedachten met je willen wisselen over strijken, kinderen en de buurvrouw. Doe je mee?