Afscheid van de jaren '70

R doet alsof hij een traantje wegpinkt. Ik weet wel beter. We hebben zojuist besloten dat we samen gaan wonen én dat dat gepaard gaat met een mini make-over van zijn interieur. Ondanks het feit dat we maximaal twee jaar op de huidige plek blijven wonen. En nee, die make-over is geen overbodige luxe.

R woont sinds zijn 18e in de zijvleugel van de boerderij op zo'n 55 m2. Het hoofdhuis heeft hij verhuurd aan een gezin. Logisch. R heeft in zijn eentje niet veel ruimte nodig, en zo'n huis moet maar onderhouden worden.

De zijvleugel (of het achterhuis) is vaak van oudsher het gedeelte van de boerderij waar de gepensioneerde ouders van de boer/boerin woonden. Zo ook in dit geval. R, op 18 jarige leeftijd geheel opgeslokt door zijn eigen bedrijf en meer dan 100 uur per week werkend, zou dat allemaal worst zijn. En laten we wel wezen, je went snel aan een interieur en de (on)mogelijkheden van je inrichting. Maar voor een buitenstaander (en zeker voor de designfreak-in-de-dop-die-artaddict-heet) is het dan toch wel even schrikken. Boy-oh-boy.

Zo'n twee jaar geleden dronk ik voor het eerst koffie op de boerderij, uit een mok van Vion Food Group. Ik dacht dat ik dol was op vintage en jaren '70 retro, maar wat moest ik die mening bijstellen! Oranje/bruine tegels leidden mij van de bijkeuken naar het toilet, waar ik me verwonderde over de beige/bruine toiletpot (wel schoon hoor!), de tegeltjes met bloemmotief en de kalender met, jawel, biggetjes. Vanuit de bijkeuken de woonkeuken inwandelend, schreeuwden de terra-cotta vloerbedekking en diezelfde oranje tegels mij een hartelijk welkom toe. Ik verwonderde me nog even over de schuifdeuren die ik overal zag en toen stond mijn hart even stil.

Daar was ie. DE. KEUKEN. Prachtig bruin/beige fineer, dat her en der afbladderde, waardoor de gifgele basis die de deurtjes echt ooit hadden, zichtbaar werd. Ook hier weer geflankeerd door oranje/bruin gevlamde tegels. En, on top of it all, met een werkbladhoogte (of beter gezegd: laagte) van maar liefst 75 cm. Zodat de vorige bewoonster, die in een rolstoel zat (vandaar ook de schuifdeuren), ook nog haar weg kon vinden. De kastdeurtjes wiekten me piepend tegemoet. De een net wat meer uit haar scharnieren hangend dan de ander. Ai.

Ik was op slag verliefd. Op R. Die keuken kon me gestolen worden. Ik ben van nature geen keukenprinses, laat staan dat ik me een kromme rug riskeer achter het aanrecht. Dat R er geen last van bleek te hebben, komt denk ik vooral door het feit dat hij zelden kookte; de combimagnetron bevond zich op zijn ooghoogte.

Afgelopen weekend hebben we de keuken leeg gehaald, klaar voor de sloop, en opnieuw pinkt R een traantje weg. Heel slecht geacteerd. Gelukkig maar. Wat ben ik blij dat hij niet zo gehecht is aan 'zijn' inrichting. Nu moet ik hem alleen nog overtuigen van het feit dat de IKEA op zijn tijd best te overleven is, en een designerstoel zijn prijskaartje (veulsteveul!!!) echt wel waard...